Pałac Bielińskich

Fortepian Ignacego Jana Paderewskiego

Pałac Bielińskich znajdujący się w Otwocku Wielkim jest jedną z paru dobrze zachowanych, późnobarokowych siedzib magnackich na Mazowszu. Został on wybudowany na sztucznie usypanej wyspie, w parku krajobrazowym i był letnią rezydencją znamienitego warszawskiego rodu Bielińskich. Budowę pałacu rozpoczęto po 1682r., a ukończono około roku 1689. Fundatorem był Kazimierz Ludwik Bieliński.

KML-LogoFullscreen-LogoGeoJSON-LogoGeoRSS-Logo
Pałac Bielińskich

ładowanie mapy - proszę czekać...

Pałac Bielińskich: 52.041542, 21.244314
marker icon
icon-car.png Fullscreen-Logo
Pałac Bielińskich

 

U Kazimierza Bielińskiego w Otwocku Wielkim bywał król August II Mocny. W 1705 r. miał się tu spotkać ze swoim sojusznikiem Piotrem I – podobno właśnie wtedy wysunięty został pomysł rozbioru Rzeczypospolitej. Król August miał również osobiste powody, aby być częstym gościem w pałacu, bowiem córka właściciela Marianna Bielińska była faworytą Augusta Mocnego.

Po śmierci Kazimierza Ludwika Bielińskiego w 1713r. pałac stał się własnością jego syna Franciszka – późniejszego marszałka wielkiego koronnego. To właśnie z jego inicjatywy oczyszczono i wybrukowano Warszawę. Na pamiątkę zasług marszałka jedna z głównych arterii miasta nosi nazwę Marszałkowska. Około 1757r. Franciszek Bieliński odnowił pałac. Zlikwidowano zewnętrzne schody, wprowadzono wewnętrzną klatkę schodową, nadbudowano wieże, wzbogacono dekoracje na zewnątrz i zmieniono wystrój wnętrz. Dostosowanie wnętrz do nowego sposobu użytkowania pałacu przez cały rok, wymagało zastosowania odpowiedniego ogrzewania i dlatego gdzie tylko było to możliwe wprowadzono piece kaflowe, a w niektórych pokojach wymieniono kominki na piece. Do pałacu dobudowano oficyny, w których były pokoje gościnne, kuchnie, pomieszczenia dla służby oraz podstawowe zaplecze gospodarcze. Dwa nowe budynki ustawiono prostopadle do pałacu od strony ogrodu.

Kominek w Sali FreskowejKominek w Sali Freskowej

Franciszek Bieliński zmarł bezpotomnie w 1766r. i pozostawił cały swój majątek synowi brata Michała – Franciszkowi Bielińskiemu. W czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794r. Franciszek Bieliński ofiarował na cele publiczne plony ze swoich dóbr otwockich, gdyż oblężonej przez pruskie wojska stolicy groził głód.

W drugiej połowie XIX wieku pałac popadł w ruinę i został ponownie przywrócony do dawnej świetności po II Wojnie Światowej. W latach 50-tych w obiekcie umieszczono Dom Poprawczy dla dziewcząt. Niestety nie była to dobra decyzja, ponieważ pociągnęła za sobą zmianę pierwotnego układu przestrzennego, ponadto siedemnastowieczne polichromie narażone były na dalsze zniszczenia ze strony wychowanek domu poprawczego.

Na początku lat 70-tych pałac został przejęty przez Urząd Rady Ministrów. Od nowa zbudowano, obecnie używaną, klatkę schodową, w westybulu na pierwszym piętrze umieszczono w niszach współczesne rzeźby wykonane przez Stanisława Kulona, które przedstawiają najważniejsze bóstwa antyczne. We wnętrzach zakonserwowano zniszczone freski oraz uzupełniono bądź odtworzono fragmenty dekoracji. Kolejnym etapem prac było adoptowanie pomieszczeń na drugiej kondygnacji na reprezentacyjne pokoje mieszkalne. W latach 1977-1978 przeprowadzono prace przy elewacji pałacu. Uzupełniono ubytki sztukaterii a rzeźby uwypuklono kolorem jasnej terakoty.

Sala w stylu BiedermeierSala w stylu Biedermaier. Na uwagę zasługuje masywna sekretera znajdująca się z tyłu, kształtem nawiązująca do pylonów egipskich.

Po zakończeniu prac dawny pałac Bielińskich tętnił życiem. W latach 1976 – 1989 przyjeżdżał tu Wojciech Jaruzelski. Pałac pełnił także funkcję hotelową dla rządowych gości z kraju i zagranicy. Na początku lat 80-tych był jednym z miejsc internowania Lecha Wałęsy. Kolejny zakręt polskiej historii sprawił, że w czasie prezydentury Lecha Wałęsy eksploatatorem obiektu została Kancelaria Prezydenta, która była w posiadaniu pałacu do 1995r. Następnie pałac przejęło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji a na początku 2004r. przeszedł on pod trwały zarząd Ministerstwa Kultury.

W 2004r. na mocy „umowy użyczenia” obecnym użytkownikiem obiektu jest Muzeum Narodowe w Warszawie, które utworzyło w nim swój oddział Muzeum Wnętrz i od 7 lipca 2004r. jest ono ogólnodostępne dla zwiedzających. Na uwagę zasługuje  dwupiętrowy korpus główny pałacu z bocznymi alkierzami, który pochodzi z XVII wieku. Jednym z najciekawszych miejsc jest pierwsze piętro, gdzie zachowały się m.in. Sala Balowa z cyklem posągów ukazujących postacie mityczne, Sala Marynistyczna – zdobiona widokami portów i Sala Krajobrazowa z antycznymi pejzażami. Atrakcją są apartamenty na drugim piętrze, m.in. sypialnia służąca niegdyś generałowi Jaruzelskiemu, z podłogą specjalnie tak podniesioną, aby można było oglądać krajobraz starorzecza Wisły z malowniczym dworkiem na drugim brzegu.

Sala KlasycystycznaSala Klasycystyczna

Wokół rezydencji roztacza się duży park, stworzony pod koniec XVIII w. Założenie parkowo – ogrodowe otaczające pałac od strony południowo-wschodniej dzieliło się na trzy części: ogród francuski przed fasadą ogrodową, w dalszej części – na planie gwiazdy rozchodzące się alejki z zadbanymi krzewami, a po lewej stronie – na planie trapezu znajduje się gęsty las lipowy. Ogród francuski zbudowany z czterech symetrycznych parterów okalających centralnie ułożoną owalną fontannę, został zaprojektowany na planie prostokąta. W zakończeniu głównej alei wiodącej od pałacu poprzez ogród francuski, znajdował się owalny basen powstały w zakończeniu ujścia kanału do Wisły.

 



Nikt jeszcze nie napisał komentarza

Dodaj własny

Dodaj komentarz

X
- Enter Your Location -
- or -
  • Facebook
  • Google+